СЎНГГИ ЙЎЛ

Ўлим ҳақ, деганлари шу бўлса ке­рак. Ҳошим ака оламдан ўтиб­ди, деган хабарни эшитганда Бах­тиёрнинг хаёлидан ўтган биринчи нарса шу бўлди. Чунки, бундан атиги икки кун бурун у билан гаплашиб, ҳол- аҳвол сўрашганда Ҳошим ака кайфияти ҳам, соғлиги ҳам яхши эканини, маза қилиб қарилик гаштини суриб юрганини айтган эди..

Ҳошим ака бутун умрини давлат, жамоат ишига бағишлаган инсонлардан эди. Ўт­ган йиллар давомида у бир қатор идораларда катта-кат­та раҳбарлик лавозимларида ишлади. Пенсияга чиққандан кейин ҳам роса ўн етти йил меҳнат қилди.

Шу йиллар ичида у ибрат­ли оилага муносиб бошчилик ҳам қилди. Фарзандларини ўқитди, касбли қилди, ўғил­ларини уйлантирди, қизла­рини узатди. Бир сўз билан айтганда, жуфти ҳалоли билан бир ота-она қилиши керак бўлган ҳамма вазифа­ни бекаму-кўст адо этишди. Шунинг учун ҳам унинг бу гапларни айтишга маънавий ҳаққи бор эди.

Юқорида айтганимиз­дек, Ҳошим ака ниҳоятда фаол умр кечирди. Унинг энг охирги раҳбарлик вазифаси – фахрийлар Кенгаши раис­лиги бўлди. У ушбу лавозим­ни бундан бор-йўғи етти ой бурун, 77 ёшида топширган эди. Унинг катта лавозим ва вазифаларни эгаллаб юр­ган пайтларида атрофида парвона бўлиб, бизга нима хизмат бор, деб қўл қовушти­риб юрганларни кўп ва хўп кўрганмиз. Амалда ўтирга­нида Ҳошимжон ака ким­ларга устоз, кимларга паноҳ, кимларга туғишганидан ҳам азиз ака, ҳатто ота ҳам бўл­ди. Унинг тўйлари ёки тавал­луд кунларида қандай ноёб ва унутилмас қадаҳ сўзлари айтилмади, дейсиз. Кимлар катта ҳаяжон ва кўзида ёш билан меҳрибон устози, ҳеч кимда йўқ акаси, энг билим­дон ва ғамхўр раҳбари билан бир умрлик қадрдон дўст ва шогирд бўлиб қолишини айт­мади, дейсиз. Бугун эса ана шу инсон бандаликни бажо келтирибди…

Ҳамма яхши билади, ўз­бекчиликда марҳумни сўнгги йўлга кузатиш, унинг жано­засида иштирок этиш энг савобли амаллардан бири ҳи­собланади. Қолаверса, қадрдон инсоннинг шундай куни­да қатнашиш ҳам қарз, ҳам фарз. Шунинг учун ҳам бу нохуш хабарни эшитгач, ўзим яхши билган, ўз даврида Ҳо­шимжон ака билан бирга ишлаган қадрдонлар билан қўнғироқлашиб уйига ўтдик.

Эҳтимол кўп бора юқори­да келтириб ўтилган манза­раларга гувоҳ бўлганлигимиз учунми, бу ердаги вазият бизни бир оз ажаблантирди. Чунки, қариндош-уруғ ва маҳалла-кўйдаги одамларни ҳисобга олмаганда, деярли бошқа ҳеч ким йўқ эди.

Жаноза ўқилишига ҳали вақт бор, балки ҳамкасблар, илгари у меҳнат қилган идора ва муассасаларнинг вакилла­ри, раҳбарлари энди келишар, деган фикр ўтди ҳаёлимиздан. Бу орада домла ҳам келди. Марҳумнинг сўнгги ибодати ижро этиладиган вақт бўлди. Афсуски, марҳум ҳаётлигида у билан ёнма-ён юрган, ҳатто керак бўлганда ундан фой­даланиб келган, давраларда меҳр-оқибат ва садоқат ҳақи­да ошириб-тошириб ваъзхон­лик қилган “сафдошлар” ва “шогирдлар” кўринмас эди.

Оқсоқолни сўнгги йўл­га ана шундай кузатдилар. Кўп эмас, бундан бор-йўғи етти ой бурун кимлар учун­дир ғоятда мўътабар бўлган хонадон бирдан ҳувиллаб қолди. Аслида бунга ажабла­нишга кўпам ҳожат йўқ эди. Чунки, бугун катта амалда ишлаб юрган одам курсиси­дан кетган кундан бошлаб унутилади-ю, бу оламни тарк этган одам кимга керак, дей­сиз. Бевафо дунё деганлари шудир,балким…

Фатҳиддин  МУҲИДДИНОВ

2020-07-02T17:21:59+00:00